Van schaamte naar helende overgave

Vandaag presenteer ik met groot respect en dankbaarheid het persoonlijke verhaal van MicMac, een man van 43 jaar.
Hij ging graag in op mijn uitnodiging om openhartig te schrijven over zijn kennismaking met BDSM en zijn persoonlijke weg daarin.

Kennismaking en oorsprong van de interesse in Bdsm

Het gevoel van onderwerping en de behoefte aan fysieke pijn waren er al lang voordat er überhaupt sprake was van seksuele gedachten of handelingen.
De echte oorzaak ligt al heel vroeg in mijn jeugd.

Als klein kind liep ik een ernstig hoofdletsel op en lag ik maandenlang in het ziekenhuis. Terwijl het normale leven voor mijn klasgenootjes doorging, stond het mijne stil. Toen ik na die lange isolatie terugkeerde, merkte ik dat ik geen deel meer uitmaakte van de groep en er ook niet meer echt bij mocht horen.
Op de middelbare school ver van huis werd dat alleen maar versterkt. Ik kwam van ergens anders, had andere interesses, had niet de “juiste” lichaamsbouw en werd daardoor erg gepest. Ik ging op den duur geloven wat ze zeiden: dat ik een ‘monster’ was, minderwaardig en ongewenst.
In die onveilige, geïsoleerde positie werd onderwerping een natuurlijke reflex; meegaan en schikken gaf vanuit mijn zwakke positie de grootste kans op ‘overleven’. Thuis in mijn veilige bubbel gaf zelf aangebrachte fysieke pijn rust in mijn hoofd. Het joeg hun stemmen weg en gaf me voor even de illusie van controle over het monster dat ik dacht te zijn.

Wat me later aantrok in BDSM gaat veel dieper dan louter het fysieke of seksuele. Het is het verlangen naar een ultiem vertrouwen en een diepe, helende overgave. Zoveel houden van en vertrouwen op je partner dat je haar de volledige controle over je lichaam en geest durft te geven. Om haar de ruimte te geven om jouw verleden mee te dragen en die oude schaduwen mee te verjagen.

De grote weerstand zat in het bevestigen van het anders zijn, ook nu weer buiten de groep, buiten het normale te staan.

Innerlijke strijd, schaamte en acceptatie

Het moeilijkste aan het accepteren van mijn verlangens was het gevecht tegen de schaamte en de zelfafwijzing. Jarenlang zag ik deze gevoelens niet als een mooie vorm van intimiteit of als mogelijke verlossing, maar als een bevestiging dat het “monster” uit mijn jeugd er nog steeds was, klaar om weer toe te slaan.

Het voelde als een geheim dat ik koste wat het kost moest verbergen om niet opnieuw afgewezen te worden. Wat me het langst tegenhield om er open over te zijn, was de diepe angst voor de reactie van mijn vrouw, mijn “godin”. Zij was mijn veilige haven, de rots in mijn leven. Ik was doodsbang dat als ik mijn gevoelens of verborgen verleden aan haar zou tonen, ze me met afschuw zou bekijken, het niet zou begrijpen. Of dat ze zou denken dat haar liefde alleen niet genoeg voor me was. De gedachte om de enige plek waar ik me wel veilig voelde op het spel te zetten, hield me verlamd.

Ik ging met die strijd om door mezelf af te sluiten en het gevecht intern te voeren, mezelf fysiek te straffen of mentaal uit te putten. Maar door het te onderdrukken en te verbergen, ontstond er net een stille afstand tussen ons. Het gevecht tegen deze gevoelens maakte me op den duur afwezig en “dof”.

Pas toen ik echt inzag dat het onderdrukken mij en ons kapotmaakte, ontstond de noodzaak om te zoeken naar een manier om die schaamte te doorbreken.

Het keerpunt

Het moment dat de acceptatie echt begon, was toen ik online hulp begon te zoeken. Na vele informatieve sites doorgenomen te hebben, heb ik via een contactformulier de tip meegekregen om alles over mijn binnenwereld op te schrijven. De raadgeefster vroeg me om alles eerlijk op papier te zetten en op een website te publiceren.

Het delen van mijn verhaal met gelijkgestemden maakte me los uit de vicieuze cirkel. Ik zag dat mijn gevoelens geen afschuwelijk geheim waren, maar een menselijke zoektocht naar bevrijding en erkenning.

Wat het proces me leerde

Dit proces heeft me geleerd dat het ‘beest’ in mij niet mijn meester hoeft te zijn en dat verlangen naar pijn binnen onze relatie geen zelfstraffing is, maar een taal van diepe liefde en vertrouwen.

En wat minstens zo belangrijk is, dat ik niet alleen sta met deze uitdagingen. De wetenschap dat velen me voorafgingen en mooie, intieme relaties zijn kunnen aangaan heeft me enorm gesterkt in mijn eigen zoektocht.

Wat me het meest aan mezelf heeft verrast, is de moed die ik uiteindelijk vond om me compleet kwetsbaar op te stellen. Jarenlang dacht ik dat angst me voor altijd verlamd zou blijven houden. Ontdekken dat ik wel de kracht had om de muur af te breken en mijn diepste verlangens open te leggen, heeft me laten zien dat ik veel sterker en veerkrachtiger ben dan dat ik mezelf me ooit liet geloven.

Invloed op de relatie

De invloed op mijn relatie is lang een strijd van twee uitersten geweest. Aan de ene kant zorgde het jarenlange zwijgen en het gevecht in mijn hoofd voor een zware schaduw over onze relatie. Door te zwijgen maar in plaats daarvan vage signalen te geven, die verkeerd geïnterpreteerd konden worden, ontstond er juist afstand. Het gaf mijn vrouw het gevoel dat ze niet genoeg was, net het tegenovergestelde van wat ik eigenlijk probeerde duidelijk te maken. Deze onmacht heeft mij enorm veel verdriet gedaan.

De mooie kant kwam toen de opening er eenmaal was: het heeft ons naar een veel diepere intimiteit gebracht. BDSM is voor ons geen “kinky seks” of louter fysieke beleving geworden, maar een manier om elkaar op het allerhoogste niveau van vertrouwen en overgave te vinden.

Het besef dat het niet af is, maar een reis is waar we nog een heel leven aan mogen werken en van mogen genieten, geeft rust en vertrouwen. Fouten maken mag…

Gesprekken met mijn partner

Het gesprek kwam ontzettend moeilijk en angstvallig moeizaam op gang. Ik was jarenlang verlamd door de angst om haar kwijt te raken of dat ze me met afschuw zou bekijken. De echte eerste fysieke stap gebeurde in bed zonder woorden, door simpelweg haar hand te pakken en de drempel over te steken.

De echte inhoudelijke verdieping en uitleg kwamen pas toen ik mijn teksten begon te schrijven en te delen. Het schrijven gaf me de woorden die ik hardop niet over mijn lippen kreeg. Vanaf het moment dat zij ze ook had gelezen kon de stilte plaatsmaken voor aarzelende gesprekken.

Grenzen en tempo

Vooral het respect voor elkaars tempo is iets waar ik geregeld tegenaanliep. In mijn hoofd was het verhaal helder: zij is de godin die me van mijn verleden zou bevrijden…

Ik heb moeten leren inzien dat ook zij een mens is van vlees en bloed, met haar eigen grenzen, gevoelens en ritme. We hebben allebei moeten aftasten wat goed en veilig voelt. Mijn en haar verlangen mogen er zijn, maar het kan alleen werken als er continu een liefdevol en veilig gevoel is.

Terugblik

Als ik terugkijk op de weg die ik heb afgelegd, voel ik vooral een mengeling van opluchting, berusting en dankbaarheid. De jaren van zwijgen, de verlammende schaamte en het constante gevecht tegen de schaduwen uit mijn jeugd waren ontzettend zwaar en uitputtend.

Maar de duisternis heeft niet gewonnen. Het voelt bevrijdend om te zien dat de pijnlijkste ervaringen en de diepste twijfels uiteindelijk de bouwstenen zijn geworden voor de diepe verbinding die ik nu met mijn vrouw heb.

Bovendien heeft deze reis me niet alleen dichter bij haar gebracht, maar heb ik onderweg ook andere heel waardevolle en bijzondere vriendschappen mogen ontdekken. Mensen die me zonder oordeel bleven steunen en me de weg uit de duisternis hielpen vinden. De strijd was niet voor niets.

Kink in het dagelijks leven

Het is een natuurlijk en geaccepteerd onderdeel van wie ik ben geworden. Het is niet langer iets dat in het geheim aan me vreet, maar een taal van intimiteit en overgave. Mijn verlangen beheerst mijn dagelijks leven niet meer op een destructieve manier. Het heeft zijn plek gevonden als een waardevolle, verdiepende laag binnen onze relatie. Niet altijd zichtbaar of aan de oppervlakte maar ook dat heb ik leren accepteren.

Wat ik vroeger had willen weten

Ik had willen weten dat je verlangens je geen “slecht” of “abnormaal” mens maken, en dat kwetsbaarheid misschien de grootste vorm van kracht is. Ik dacht altijd dat ik mezelf moest beschermen door muren op te bouwen en m’n gevoelens te verstoppen.

Had ik toen maar geweten dat de moed om eerlijk te zijn niet leidt tot de afwijzing waar ik zo bang voor was.

Boodschap aan mijn jongere zelf

Wees niet zo streng voor jezelf. Je bent geen monster, hoe vaak anderen je dat in het verleden ook hebben laten geloven. Blijf niet in de schaduw zitten met je verdriet en je angst. Durf te vertrouwen dat er een dag komt waarop je gehoord, gezien en bemind wordt om wie je écht bent. Het pad zal steil en pijnlijk zijn, maar je bent veel sterker dan je denkt… Vertrouw in de liefde…