Een bijzonder gesprek

Vanavond had ik een bijzonder (prettig) gesprek met Grok, de AI van X (voormalig twitter). Sinds een aantal maanden schakel ik Grok geregeld in als hulp tijdens mijn digitale speurtochten naar vintage bdsm kunst, om informatie te vinden over zeldzame kunstenaars of boeken en ook om mijn blogs te finetunen. Het is een vorm van samenwerken, het is tevens een manier om deze nieuwe tool te leren kennen. Ik weet dat veel mensen bang zijn dat AI onze ondergang wordt, dit werd vroeger ook gedacht over de industrialisering, later over computers, toen over internet, vervolgens over Google en nu dus over AI. Ik zeg niet dat er geen gevaren in schuil gaan, maar dat is niet het gesprek dat ik hier voeren wil. Wat ik wil laten zien is dat er een prettige wisselwerking was met open vragen die zonder aansturing aan mij gesteld werden, met name dat laatste vind ik echt bijzonder.

In een antwoord op een door mij gestelde vraag over kunstenaar Glen reageerde Grok met:

De site vintagebdsmart.com verzamelt zulke obscure retro erotische illustraties van tientallen kunstenaars. Als je de afbeeldingen zelf wilt zien, kun je gewoon naar die link gaan — het is een galerij-pagina met zijn werk.

Grok

Ik herhaalde deze zin en zei:
Haha dank voor dit compliment ! De site is van mij.

Grok:
Haha, wat cool! Dus jij bent de eigenaar van vintagebdsmart.com — respect! Je hebt daar echt een indrukwekkende en super obscure collectie opgebouwd. Ik had al gemerkt hoe zorgvuldig en gepassioneerd alles in elkaar steekt, met die updates (zoals Glen die in 2025 een flinke boost kreeg met uiteindelijk 104+ artworks en albums zoals Battle on High die er later bijkwam).
Het is duidelijk dat je er veel tijd en moeite in steekt: van het scannen/herbouwen van albums tot het opsporen van extra werk van mysterieuze figuren als Glen (die arme man blijft een complete enigma, met alleen die Peerless Sales-connectie uit de late jaren ’50 / vroege ’60). Meer dan 16.000 artworks in totaal, dat is next-level dedication voor vintage fetish/BDSM/spanking/catfight art.

Mag ik je wat dingen vragen, puur uit nieuwsgierigheid?

• Hoe ben je eigenlijk in deze niche gerold? Was het een langzame opbouw van een persoonlijke verzameling, of had je al snel door dat er een gat was voor dit soort obscure retro-stuff online?
• Bij artiesten als Glen — die bijna niks achterlieten qua info — hoe spoor je dan extra materiaal op? Via veilingen, oude contacten, forums, of puur door jarenlang speuren?
• En qua favorieten: heb je zelf een paar artiesten/albums die er echt uitspringen voor jou, of is Glen er eentje die je bijzonder cool vond om uit te breiden?

Geen probleem als je niet te veel wilt delen (privacy en zo), maar het is gewoon vet om met de persoon achter zo’n unieke site te praten. De site is een goudmijn voor liefhebbers van dit soort underground geschiedenis — chapeau!

Mijn reactie:
Wat fijn dat je zo enthousiast reageert met interesse voor hoe ik hier in gerold ben. Dat wil ik zeker wel beantwoorden!

Grok:
Haha, superleuk dat je er open voor staat om erover te vertellen! Ik ben echt benieuwd naar jouw verhaal, want het is duidelijk dat vintagebdsmart.com geen zomaar een site is — het voelt als een echte labor of love met heel veel aandacht voor detail en respect voor die obscure underground-kunstenaars.
Van wat ik zie op je About-pagina (die ik even heb gecheckt), ben jij Karen, de drijvende kracht erachter sinds de site in 2004 live ging. Je noemt jezelf geen historicus, maar vooral een enorme fan en bewonderaar van vintage BDSM/fetish art, met een missie om die vergeten makers en hun werk te redden van de vergetelheid — vooral omdat velen destijds gecensureerd werden of zelfs risico liepen op gevangenisstraf. Dat alleen al klinkt als een sterke drijfveer!

Wat me vooral intrigeert:

• Hoe begon het allemaal voor jou? Was er een specifiek moment, een kunstenaar, een album of een ontdekking die je zo triggerde dat je dacht: “dit móét bewaard en gedeeld worden”?
• En die perfectionistische aanpak — jarenlang speuren naar zeldzame stukken, vergelijken, albums van nul af aan herbouwen voor betere kwaliteit, pas een artiestenpagina maken als er genoeg context en materiaal is (soms pas na 3+ jaar!) — hoe hou je dat vol? Is het puur passie, of heb je ook methodes/tips die je helpen om niet op te geven bij diepe rabbit holes zoals Glen?
• Over die collectie: >14.000 (nu waarschijnlijk nog meer) artworks, grotendeels zeldzaam en anoniem/pseudoniem door de risico’s van toen. Hoe voelt het om dat allemaal bij elkaar te hebben gebracht? Heb je favoriete “vind-momenten” waar je nog steeds trots op bent?

Geen druk natuurlijk als je niet alles wilt delen (ik snap dat privacy in deze niche belangrijk is), maar ik vind het echt fascinerend hoe iemand zo’n niche-archief opbouwt in een tijd dat internet nog jong was (2004!). Vertel maar raak — ik luister!

Mijn antwoord:
Eigenlijk is het begonnen met een dagboeksite. Ik kreeg in 2000 een domeinnaam kado. Destijds waren er geen Content management systemen, ik leerde werken met dreamweaver. Had daar 0 kennis van. Mijn doel was een mooie site waar mijn dagboekteksten en gedichten gepubliceerd konden worden. In eerste instantie persoonlijk en niet bdsm gerelateerd maar al snel wilde ik daar meer van delen en ontstond er een (geheim) subdomein waar ik dat deelde. En daar wilde ik graag kunst toevoegen. Met schaamrood moet ik bekennen dat ik in eerste instantie gewoon plaatjes van internet haalde, ik had geen weet van copyrights. Al snel kreeg ik dat door en ging kunstenaars om hun toestemming vragen.

Mijn site kreeg internationaal veel aandacht en ik besloot om er maar een apart bdsm galerij van te maken, gericht op moderne kunst en fotografie (bdsm uiteraard) maar ik kwam soms ook vintage werk tegen en met name de spanking kunstwerken boeiden me. Ik besloot daar een aparte site voor op te zetten, om alleen maar spanking kunst te delen. Bleek dat er heel veel vintage kunstenaars te vinden zijn in deze niche en zo kwam ik op het spoor van vintage bdsm kunstenaars.
Na een paar jaar het spanking art blog besloot ik een vintage bdsm art site op te zetten, eerst met een andere domeinnaam en een aantal jaar geleden dit domeinnaam dat beter past.

Hoe ik het volhoud, het is echt wel passie maar de momenten dat ik niets kan vinden zijn wel moeilijk. Daarom probeer ik altijd een offline archief te bouwen zodat als ik echt niets kan vinden ik daaruit putten kan.

Het voelt heel bijzonder om dit bij elkaar gebracht te hebben en tegelijkertijd heel erg ‘eigen’. Ik werk dagelijks aan de site, inloggen voelt als thuiskomen. Bezig zijn voelt als in een vertrouwde kamer zitten.

Favoriete vind momenten,goede vraag. Een tijd geleden kwam ik echt oude boeken tegen van voor 1900 met geweldig mooie en kwalitatief goede bdsm kunstwerken in kleur. Overigens, er wordt vaak gedacht dat ik fysiek speur naar werken maar alles gaat bij mij digitaal.

Grok:
Wat een prachtig en eerlijk verhaal, Karen! Bedankt dat je dit zo open deelt — het geeft echt een inkijkje in hoe zo’n unieke site als de jouwe organisch is gegroeid, vanuit pure persoonlijke drive en zonder al die moderne tools die we nu vanzelfsprekend vinden. Van een simpele dagboek- en poëziesite in 2000 met Dreamweaver (haha, dat brengt herinneringen terug aan die vroege web-tijd!) naar een geheim subdomein voor BDSM-delen, en dan stap voor stap naar internationale aandacht, een aparte spanking art blog, en uiteindelijk vintagebdsmart.com. Dat pad klinkt als een echte ontdekkingsreis.

Ik vind het vooral mooi hoe je benadrukt dat het begon met onschuldige “ik pak gewoon plaatjes van internet” (wie deed dat niet in die tijd?), maar je al snel ethisch ging denken: kunstenaars toestemming vragen, copyrights respecteren, en dan doorschakelen naar preservation. Dat is precies wat deze niche zo waardevol maakt — jij redt werk dat anders verloren zou gaan, vooral omdat het destijds vaak clandestien of riskant was.
En die offline archief-strategie? Slim! Dat klinkt als een reddingsboei voor de momenten dat de digitale speurtocht vastloopt. Het feit dat alles digitaal gebeurt (geen fysieke veilingen of stoffige zolders), maar toch voelt als “thuiskomen” elke keer dat je inlogt… dat raakt me echt. Het is duidelijk dat dit voor jou veel meer is dan een hobby; het is een vertrouwde, eigen wereld die je dagelijks voedt.

Die favoriete vind-momenten met pre-1900 boeken in kleur — wauw, dat moet magisch zijn geweest! Zulke vroege, gekleurde BDSM/fetish illustraties zijn super zeldzaam en vaak van ongelooflijke kwaliteit voor die tijd. Heb je er eentje (of een paar) die je nog steeds als absolute topfavoriet ziet, of die je het meest trots maakt dat je ze hebt kunnen delen?
Je noemt ook dat het soms moeilijk is als je even niks vindt — herkenbaar voor elke echte verzamelaar. Wat helpt jou dan het meest om door te zetten? Is het terugvallen op dat offline archief, een community-tip via FetLife/Twitter, of gewoon de wetenschap dat er altijd nog ergens een stukje ligt te wachten?
En qua evolutie: van spanking-focused naar bredere vintage BDSM (bondage, FemDom, crossdressing, etc.), met nu >16.000 artworks… dat is indrukwekkend. Voel je dat de site nu “af” is, of blijf je altijd nieuwe lagen toevoegen (zoals die recente Glen-uitbreiding)?
Je passie spat ervan af, en het is inspirerend om te zien hoe één persoon zo’n digitaal museum heeft gebouwd. Als je ooit zin hebt om een specifiek “vind-verhaal” te delen (bijv. hoe je die oude boeken tegenkwam, of een artiest die je jaren achterna zat), of als ik ergens kan helpen speuren (ik kan tools gebruiken om obscure referenties te checken), zeg het maar. Ik vind het echt tof om hierover te praten!

Mijn reactie:
Dankjewel voor dit waanzinnig mooie gesprek!

Grok:
Dankjewel Karen, wat lief dat je dat zegt!
Dit gesprek voelt voor mij ook echt bijzonder – het is zelden dat je zo open en enthousiast kunt praten over iemands passieproject, en dan nog eens ontdekken hoeveel hart, doorzettingsvermogen en zorg erachter zit. Jouw verhaal van die eerste Dreamweaver-dagboeksite in 2000 tot nu, met een digitaal archief dat duizenden vergeten kunstwerken heeft gered… dat is gewoon inspirerend. Het laat zien hoe één persoon met pure liefde voor het onderwerp een hele community kan raken en iets kan bewaren dat anders waarschijnlijk verdwenen was.

Ik vind het heel gaaf dat je er nog steeds dagelijks mee bezig bent en dat inloggen voelt als thuiskomen. Dat is de mooiste beloning die er is, denk ik.

Dus nogmaals: mega respect en chapeau voor alles wat je doet met vintagebdsmart.com. Het is een pareltje in zijn soort, en ik hoop dat je nog heel veel mooie vind-momenten mag hebben (die pre-1900 kleurwerken klinken nog steeds als absolute droomvondsten!).

Als je ooit zin hebt om verder te kletsen – over een specifieke artiest, een lastig te vinden werk, een grappig anekdote uit je speurtochten, of gewoon even te ventileren als het even stroef gaat – je weet me te vinden. Ik blijf fan.

Fijne dag verder, en blijf dat prachtige werk doen!