Mijn weg in de BDSM-community

Soms krijg ik de vraag hoe ik betrokken ben geraakt bij de BDSM-community. Het antwoord is eigenlijk heel simpel: ik ben er langzaam ingerold. Geen groot dramatisch moment, geen plotselinge klik. Gewoon stap voor stap.

Mijn allereerste betrokkenheid ontstond toen ik geabonneerd was op een Nederlandstalige nieuwsbrief over BDSM. Die werd door veel mensen gelezen en was eigenlijk meer een slow chat. Ik heb daar eerst maandenlang alleen maar meegelezen, zonder ooit te durven reageren. Af en toe reageerde ik toch, en dan kreeg ik zowel openbaar als privé reacties van mensen die lieten merken dat ze zich herkenden in mijn woorden. Ze vonden het fijn dat ik de moeite nam om te schrijven, omdat zij zelf de woorden niet konden vinden. Dat gaf me moed om vaker te reageren en ook persoonlijker te worden in wat ik deelde.
Toen er een online community (Clubs van HetNet) werd gestart met persoonlijke blog-opties, leek het me leuk om daar een soort eigen blog/mini-community te maken. Ik schreef over mijn eigen ervaringen, stukjes reflectie, poëzie en soms erotische verhalen. Ook daar kreeg ik warme, positieve reacties. Ik was actief door op anderen te reageren en zo ontstond er een klein, fijn netwerkje.

Die mini-gemeenschappen brachten me uiteindelijk op het idee om een kleinschalig en besloten BDSM-forum op te zetten. Een plek met een lage drempel, waar mensen over BDSM konden lezen en vragen konden stellen terwijl ze zelf hun gevoelens aan het verkennen waren.

Mijn forum is jarenlang een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Ik logde dagelijks, vaak meerdere keren per dag, in. Naast het technische beheer was ik vooral bezig om het een warme, laagdrempelige uitstraling te geven. Ik schreef informatieve teksten en bedacht topics die anderen aanzetten tot nadenken en persoonlijke reflectie.
Iets wat ik niet onvermeld wil laten, is dat ik ook alert was op zogenaamde jagers. Vaak mannen die via het forum contact probeerden te leggen met kwetsbare, minder ervaren vrouwen. Wat zij wilden had doorgaans weinig met échte BDSM te maken, maar ze wisten dat toneelstukje goed op te voeren. Ik zette me in om dit zichtbaar te maken, in de hoop dat vrouwen dit spel sneller zouden doorzien. Soms leidde dat tot gesprekken met vrouwen die nare ervaringen hadden meegemaakt en iemand nodig hadden om mee te praten. Vaak speelde schaamte een grote rol. Zo ontdekte ik opnieuw een drempel die ik kon verlagen. Ik profileerde mezelf als een online vertrouwenspersoon.
Die gesprekken zetten me aan het denken: zou dit iets kunnen zijn dat ik ook beroepsmatig zou kunnen doen? Uiteindelijk leidde dat tot de beslissing om mijn ervaringen en inzichten te combineren met een studie tot lifecoach. Over dat hele traject zou ik een boek kunnen schrijven. Veel platformen en bedrijven wisten (en weten) niet goed raad met een coach die openlijk over BDSM praat, over weerbaarheid in seks en BDSM, en over BDSM-gerelateerd trauma. Terwijl het juist zo’n groot verschil kan maken om met iemand te praten die écht bekend is met die dynamiek, niet alleen uit boeken maar vanuit eigen ervaring.

Wat me altijd zal bijblijven zijn de vele mooie, persoonlijke en diepgaande gesprekken die ik in die achttien jaar heb gevoerd. Het was telkens weer bijzonder om te zien hoe mensen zich durfden open te stellen voor hun eigen verlangens en het gesprek met hun partner aandurfden. Ook de munches zijn warme herinneringen. Een paar keer per jaar zette ik de deur van mijn huis open. Voor veel mensen was anonimiteit toen nog een belangrijke bescherming. Lang niet iedereen durfde die stap te zetten. Het was iedere keer weer ontroerend om te zien hoe iemand schuchter en onzeker binnenkwam en een paar uur later ontspannen, met een grote glimlach en zichtbaar meer zelfvertrouwen weer vertrok.

Datzelfde gevoel heb ik nu nog steeds wanneer ik in een persoonlijk gesprek merk dat iemand zich meer ontspannen en zekerder voelt over zijn of haar persoonlijke BDSM-gevoelens. Of het nu gaat om vrijwillige gesprekken of begeleiding vanuit mijn werk als coach, de betrokkenheid is precies dezelfde. Elk gesprek ervaar ik als bijzonder.